Eigen-bewoningseis en de hoofdverblijfverklaring

Wat is de eigen-bewoningseis?

De eigen-bewoningseis houdt in dat u de gekochte woning zelf en niet slechts tijdelijk als hoofdverblijf gaat gebruiken. Aan deze eis is het verlaagde woningtarief van 2% en de startersvrijstelling van 0% gekoppeld. Voldoet u niet aan de eis, dan geldt het hoge tarief van 10,4%.

De wet spreekt over een woning die "anders dan tijdelijk" als hoofdverblijf wordt gebruikt. Dat betekent dat een vakantie- of weekendverblijf, een tijdelijke pied-à-terre of een verhuurde woning niet voldoen aan de eis.

De hoofdverblijfverklaring

Bij de juridische overdracht ondertekent u een schriftelijke verklaring waarin u verklaart de woning anders dan tijdelijk als hoofdverblijf te gaan gebruiken. De notaris voegt deze verklaring toe aan de aangifte overdrachtsbelasting.

• De verklaring moet voor of bij de overdracht worden afgelegd
• Bij meerdere kopers tekent elke verkrijger zijn eigen verklaring
• De verklaring wordt door de notaris ingediend bij de Belastingdienst
• Onjuiste verklaringen kunnen leiden tot naheffing en boete

Hoe lang moet u in de woning wonen?

De wet stelt geen vaste minimumtermijn, maar het gebruik moet wel een duurzaam karakter hebben. In de praktijk wordt vaak gekeken naar het feitelijke bewoningspatroon: inschrijving in de BRP, energieverbruik, bezorgadressen en aankoop van inboedel zijn allemaal indicaties.

Gevolgen bij overtreding

Stelt de Belastingdienst achteraf vast dat u de woning niet anders dan tijdelijk heeft bewoond? Dan kan een naheffing worden opgelegd voor het verschil tussen het toegepaste woningtarief (2% of 0%) en het hoge tarief van 10,4%. Bij grovere overtredingen kan ook een boete volgen.

Bij twijfel over uw situatie raden wij aan vooraf advies in te winnen. Wij toetsen of de eigen-bewoningseis in uw geval houdbaar is en welke risico's u loopt.